Gedichtenwedstrijd 2006

Volwassenen

1e prijs: Hans Verzijl
2e prijs: Hans Kilian
3e prijs: Rina Prummel-Meijdam, Mieke Struijk

1e prijs: Yvette van den Ochtend
2e prijs: Nils C. Romijn
3e prijs: Daphne Jordaans

De prijswinnaars. Links juryvoorzitter Piet Kaptein en burgemeester De Bruin.

1e PRIJS VOLWASSENEN: HANS VERZIJL SAMEN OP (DE) WEG Het kruispunt van de beukenlaan met het chique eikelplein kan – zo mocht ik ondervinden – zéér confronterend zijn. Een “femme fatale”- van links gekomen negeerde mij totaal fileerde met haar sportcoupé mijn zijflank finaal kaal. Hoewel zij voorrang geven moest zo had ze ooit geleerd bleek haar gedrag verklaarbaar want zij reed bewust verkeerd. De schade die was “crystalclear” ook zij vond dit, edoch Interpolis mag nu dokken dat is glashelder, toch? De botsing maakte best veel los twee airbags puilden uit rondborstig trillend op mijn schoot en luchtend vóór de ruit. Mijn positie, zo gezegd had ook iets sensueels fantasieën kwamen boven ja, zo gáát dat, meestendeels. Hoewel haar blik mijn blik dus trof - waar alles mee begon  - bleek zij geraakt en meegesleurd door mijn testosteron. Besloten werd een “pact” te sluiten als bruid en bruidegom tuffen wij nu veilig sámen in een leasebak mét “Tom Tom”. De moraal, die laat zich raden dwing een man – als vrouw alleen – altijd rücksichtlos tot stoppen hij kan dan nimmer om je heen!

2e PRIJS VOLWASSENEN: HANS KILIAN MIN Ach kom, ga weg en blijf weg, want verdord is het gras, geknakt is de twijg, verbleekt is de huid, verbrand is de hoop. Kom nou, je lichaam heeft in zoveel vermoeide omarmingen gelegen, mijn stem heeft in zoveel verlaten woorden gewoond, wij hebben in zoveel vervaagde gezichten gekeken. Kom nu, je lichaam trekt langzaam een lijn langs mijn lippen, uit de huizen klinkt zachtjesaan muziek, een rookpluim stijgt langzaam loodrecht omhoog in de regen. Ga mee, want dorstig is het gras, krakend is de twijg, blank is je huid, ontbrand is mijn hoop. Kom dan, laat ons gaan.

3e PRIJS VOLWASSENEN: MIEKE STRUIJK SAMEN Dromen en liefhebben Wandelen door de tijd Woorden kabbelen Op de stroom van veranderingen Geluk opgebouwd Steen voor steen Als de ander ontvalt Blijven kostbare herinneringen Als edelstenen bestaan Wat is geweest onzichtbaar Maar onuitwisbaar

3e PRIJS VOLWASSENEN: RINA MEIJDAM SAMEN Samen is niet alleen Alleen is niet samen Samen overwinnen Alleen is de onmacht Samen kunnen we strijden Het onrecht en het kwaad Liefde kunnen delen Eén zijn in woord en daad Alleen is afstand nemen Afstand van het samenzijn Niet in overleg treden Egoïstisch bezig zijn Samen in tijd van nood Struikel je, wij steunen Val je, wij vangen je op Schouders om te leunen Samen is wij Alleen ben ik Wij zijn krachtig Ik sta alleen

1e PRIJS TOT 18 JAAR: YVETTE VAN DEN OCHTEND SAMEN Wandelen over de dijken paden Nooit alleen altijd samen We vergeten alle dingen om ons heen Zolang wij maar bij elkaar zijn met z’n twee Laat het regenen, donderen, bliksemen Laat het hagelen of gestaag gaan sneeuwen Waar ik ook ben de zon zal gaan schijnen Want jij zal altijd bij me blijven Langs de zee, door de duinen Tegelijkertijd in het zwembad duiken Geen mens zal het kunnen belemmeren Wij zullen altijd samen zwemmen We zijn nog jong, er staat een wereld open Maar wij zullen altijd samen blijven lopen Al worden we meer dan honderd jaar Wij blijven voor altijd bij elkaar	2e PRIJS TOT 18 JAAR: NILS – C. ROMIJN …EN ALS IK HET NOU MEEN… De dag waarop ik zag, in mijn gedachten zonder jou te zien, lopend over de gangen van mijn denken, besluit ik jou mee te nemen in mijn lever, een plek dicht bij mijn hart, Samen lopen we op het water, in de wolken wel te verstaan, zoals de druppels onder onze voeten vervagen, steeds sneller naar de aarde razend, zinken onze herinneringen in zee, We raken met onze dove woorden, iedere letter zonder klank, we zien elkaar alleen in blinde dromen, als je zonder mij naast me ligt, en toch, toch houd ik je vast, Gespannen houden wij, dwars door ons lichaam lopend, de draad zo dun als zijde, vast. Niet wetend wat gaat komen, begint het te ratelen, en draven de demonen in jouw dromen, naar mij over, in ons glazen huis, de  muren leeg als je ogen, Breekt het licht van de ochtendzon, jouw blik en laat je ogen weer glimmen, net als toen, toen je hier kwam en wij elkaar omarmden Toen wij alles nog echt meenden.
3e PRIJS TOT 18 JAAR: DAPHNE JORDAANS Er was eens een kat. Die was helemaal nat. Hij zwom in de sloot. En daarna sprong hij op mijn schoot. Het heeft van mij gemogen Maar nu moet hij wel drogen. Hij hangt nou aan de waslijn. Dat vindt hij echt niet fijn.

JURYRAPPORT GEDICHTENWEDSTRIJD 2006

Papendrecht, 28 januari 2006

Beste liefhebbers der poëzie,

Namens medejuryleden Jan Sluyters en Anton van Renselaar mag ik u verslag doen van de bevindingen van de jury, die de gedichten, ingezonden in het kader van het thema 'Samen', als eerste mocht lezen en vervolgens moest beoordelen.

Begin 12e eeuw, toen ook de oorkonde geschreven werd waarin melding gemaakt wordt van de parochie Papendrecht, dus welgeteld 901 jaar geleden, probeerde een Vlaamse monnik in de Engelse abdij van Rochester zijn pen, beter: zijn ganzenveer uit. Hij schreef op het schutblad van een boek in het Latijn dichtregels in zijn moedertaal. 'Hebban olla vogala nestas hagunnan hinase hic enda thu wat unbidan we nu'. De verliefde broeder schreef aan zijn min: 'Hebben alle vogels nesten begonnen (te bouwen) behalve ik en jij waarop wachten wij nu'. Het is toch opmerkelijk en veelzeggend dat de in 1933 in Oxford gevonden oudste literaire regels in het Nederlands over de liefde gaan, over het samen zijn gaan. De geschiedenis van onze literatuur begint dus met een loflied op Amor. En dat is al die negen eeuwen daarna doorgegaan, die amoureuze dichtkunst.

Zo dichtte Jan Moritoen in de 14e eeuw 'Egidius, waer bestu bleven?', P. C. Hooft in de 17e eeuw 'Geswinde grijsart', Willem Kloos in de 19e eeuw 'Ik ween om bloemen in den knop gebroken', in de 20ste eeuw Hendrik Marsman 'De zon en de zee springen bliksemend open', in dezelfde eeuw Jan Engelman 'Ambrosia, wat vloeit mij aan?' en in onze eigen eeuw op aangeven van de sectie Letteren van de Stichting Culturele Papendrecht negentien rijk getalenteerde dichters, van 9 tot 76 jaar, met 22 gedichten.

Het thema 'Samen' sprak de leden van de jury zeer aan. Om maar bij mezelf te blijven: samen met mijn moeder stond ik in de keuken terwijl zij zong, samen met mijn vader zat ik voorop zijn fiets terwijl hij floot, samen met mijn broers en zus speelde ik in het zand van Hoek van Holland terwijl de zee zich liet horen, samen met mijn vriend stond ik liftend langs de weg terwijl de auto's voorbij raasden, samen met mijn geliefde lag ik in het gras terwijl de wind door de struiken ruiste, samen met mijn drie zonen keek ik naar het Nederlands elftal op rij terwijl het volkslied door het stadion bulderde. Samen genoot ik van het leven. Maar ook samen deelden wij verdriet, wat ik niet verder in ga vullen. In ieder geval is samen meer dan alleen. Dichters kunnen deze gevoelens natuurlijk beter verwoorden dan ik zojuist gedaan heb.

Dat het thema 'Samen' ook anderen aanspreekt, bleek de jury uit de zoals gezegd 22 gedichten die door drie poëten onder de achttien en door zestien poëten van achttien en ouder van heinde en verre ingestuurd werden. Van heinde, dus van dichtbij zat er dik in, maar ook van ver buiten onze gemeente; bijvoorbeeld uit Bonheiden in België, Middelburg uit Zeeland en Groningen uit Groningen. Twee dichters stuurden meer dan een gedicht op.

Niet alle 22 gedichten vallen in de prijzen. Doorgaans om de doodeenvoudige reden dat de klanken van een reeks poëtische vruchten niet in de eerste week van januari tot de oren van de drie juryleden doorklonken. Deze gedichten zal naar het zich laat aanzien helaas niet een lang openbaar leven beschoren zijn.

Het was een groot genoegen de gedichten te lezen. En om met de zo belezen secretaris van de CRP, Marjo van den Biggelaar, te spreken: 'Vele versregels bleven in je hangen, of beter nog in je rondzingen'. Zo verblijven in mijn gemoed uit niet - bekroonde gedichten versregels als 'Mompel mijn naam naar de maan en mis mij zoals ik mis' uit het gedicht 'Verlies' van David Troch, 'Volg met je voeten de weg naar het geluk' uit het gedicht 'Liefde' van Christina van Dalen-Vermeulen en 'Het winterkleed spreidde zich uit in stilte lagen zij samen' uit het gedicht 'Gebundeld' van Willemien Mensinga.

De winnende gedichten nu. Ik begin met de drie jongelui onder de achttien. Drie gedichten maakten zij. Veel minder dus dan de 81 van de brugklassers De Lage Waard van vorig jaar. En ze vallen alle drie in de drie prijzen.

Op de derde plaats is geëindigd Daphne Jordaans uit 's Gravendeel met haar kattengedicht zonder titel. Zij is er naar oordeel van de jury uitstekend in geslaagd het broze leven van een kat bruut te verwoorden. U zult het gedicht van het meisje van negen lentes zo horen.

Plaats twee is voor Nils C. Romijn uit Dordrecht. Hij verstaat de kunst de voorbije realiteit, de droom van het verleden en het gemis van het heden knap te verwoorden. 'Gespannen houden wij, dwars door ons lichaam lopend, de draad zo dun als zijde, vast. Niet wetend wat gaat komen.', zo gaat het in zijn gedicht met de titel 'En als ik het nou meen'.

Het beste gedicht van de drie is volgens de drie juryleden dat van Yvette van den Ochtend uit Papendrecht, op het moment van schrijven zeventien jaar. In haar gedicht 'Samen' weet zij het geluk van het moment van nu en straks goed te verwoorden: 'Laat het regenen, donderen, bliksemen Laat het hagelen of gestaag gaan sneeuwen Waar ik ook ben de zon zal schijnen Want jij zal altijd bij me blijven', zo laat zij horen. Bedankt lui voor jullie creatieve inspanningen. Het blijft echter niet bij woorden, want uit handen van burgemeester De Bruin krijgen Daphne, Nils en Yvette straks een bon met euro's voor boeken.

Nu de categorie volwassenen. De jury kwam tot vier prijzen: een gedeelde derde, een tweede en een eerste.

Rina Prummel-Meijdam uit Papendrecht veroverde een derde plaats met haar gedicht 'Samen'. Heel treffend weet zij het samen lief en leed delen onder woorden te brengen. 'Samen is wij Alleen ben ik Wij zijn krachtig Ik sta alleen', dicht zij.

Met Rina op plaats drie arriveerde Mieke Struijk uit Sliedrecht. In haar gedicht 'Samen' weet zij met welgeteld 34 woorden veel te zeggen. Tien woorden daarvan gaan zo: 'Als de ander ontvalt Blijven kostbare herinneringen Als edelstenen ontstaan.'

Hans Kilian uit Gorinchem kwam met zijn gedicht 'Min' op plaats twee. Hans geeft mooie woorden aan het gaan en komen van de liefde. Met voor mij als climax de regels 'Ga mee, want dorstig is het gras, krakend is de twijg, blank is je huid, ontbrand is mijn hoop. Kom dan, laat ons gaan.' Helaas is Kilian door ziekte verhinderd hier te zijn.

De eerste plaats is voor Hans Verzijl uit Papendrecht met zijn sterke gedicht 'Samen op (de) weg'. U moet dit gedicht in zijn geheel horen om het ten volle te kunnen waarderen. Ironie en hyperbool strijden in het spel van woorden om voorrang. Verzijl steekt ogenschijnlijk de draak met het rendez-vous in de liefde. Maar ik heb het bruine vermoeden dat hij in werkelijkheid niet zonder die liefde kan. Klasse, Hans, dit vrij lange gedicht bestaande uit negen strofen van elk vier versregels.

Beste mensen, de jury was en is onder de indruk en de bekoring van de ingezonden gedichten. De kwaliteit was vaak hoog. Het thema 'Samen' is een bron van inspiratie, dat bleek maar weer. Hopelijk gaan de zeven geselecteerde gedichten een lang leven tegemoet. En de andere vijftien ook, want wie schrijft die blijft.

Piet Kaptein

Terug